Οι αισθήσεις μας είναι το μέσο αλληλεπίδρασης με τον κόσμο και μετάφρασης αυτού σε κατανοητά σήματα. Η ακοή είναι μια απο τις πιο ακατέργαστες αισθήσεις σε σχέση με την όραση διότι πολύ απλά δεν απαιτείται πάντα μετάφραση του ερεθίσματος.
Στην εποχή της εικόνας, έχουμε ξεχάσει να βλέπουμε και νομίζουμε οτι οι ίδιοι κανόνες που ισχύουν για τον φωτογραφικό φακό ισχύουν και για την φυσιολογία του ανθρώπινου ματιού. Επιβεβαιώνουμε μάλιστα ένα οπτικό ερέθισμα μέσω του φακού για να βρούμε την ‘αλήθεια’. Μια άλλη απόδειξη του παραλογισμού είναι η φράση που ακούω συχνά, «κοίτα πόσο έντονα χρώματα έχει, σαν φωτογραφία» κοιτάζοντας το πραγματικό τοπίο.
Όμως όταν αναφερόμαστε στην μουσική και τους ήχους είναι πιο ακατέργαστη η σκέψη μας, πιο πρωτόγονη…δεν θα ακούσεις εύκολα την φράση «ο ήχος από το ρυάκι μοιάζει με το τραγούδι της Βίσση…». Εισέρχονται με ποιο αφηρημένο τρόπο μέσα μας και ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι μπορούν να μας συγκινήσουν βαθύτατα, παραμένοντας αφηρημένα θέματα.  Σε τελική ανάλυση παθιαζόμαστε πολύ περισσότερο με την μουσική και όχι με μια εικόνα διότι η κάθε αίσθηση αναφέρεται και διεισδύει σε διαφορετικά ψυχικά επίπεδα. Δεν έχει καταφέρει οπτικά να συγκινήσει και το πιο υπέροχο οπτικό δείγμα τέχνης, όσο μουσικά κομμάτια ή και τραγούδια, που με εμμονικό τρόπο όλοι μας επιθυμούμε το άκουσμά τους συνεχώς.
Είναι φυσικό λοιπόν να προσπαθήσουμε να αποπειραθούμε να κάνουμε αναγωγές της ακουστικής εμπειρίας σε οπτικές με στόχο να διεισδύσουμε εκεί που για τα μάτια υπάρχει σκοτάδι, να ενεργοποιήσουμε περιοχές ψυχικές που η οπτική έχει αδρανοποιήσει.
Στο σύντομο αυτό οπτικοακουστικό μάθημα, θα προσπαθήσω να συνδέσω άμεσα, ακόμα και αυθαίρετα, ήχους με χρώματα, νότες με φόρμες, συγχορδίες με σύνθεση υλικών, ρυθμούς και αρπίσματα με υφές και μοτίβα…παίζοντας στην κιθάρα νότες, συγχορδίες και θέματα, θα προσπαθήσουμε άμεσα να τα οπτικοποιούμε και να δημιουργήσουμε έναν πρωταρχικό, αλλά άρρηκτο δεσμό ανάμεσα στα δύο.

 

Ευάγγελος Παπαποστόλου
Εικαστικός ΑΣΚΤ